خدایا کفر نمی گویم

 

خدایا کفر نمی گویم،
 پریشانم،
چه می خواهی تو از جانم،
 مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی،
خداوندا تو مسئولی،
خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است،
چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است...

تقدیم به دوست ...

زبان نگاه

هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه) در سال 1325 ه.ش.مجموعه ی  «نخستین نگاه » را به شیوه ی کهن منتشر می کند.
«سراب» نخستین مجموعه ی او به اسلوب جدی است.
زبان شعری اوتغزلی است.
این شعر را از مجموعه ی «سیاه مشتاق»،بزرگ ترین دفتر شعر او ، در زیر می بینیم و شما می خوانی.

زبان نگاه
نشود فاش کسی آنچه میان من و توست
تا اشارات نظر نامه رسان من وتوست
گوش کن ،با لب خاموش سخن می گویم
پاسخم گو به زبانی که زبان منو توست
روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید
حالیا چشم جهانی نگران من وتوست
گو بهار دل وجان باش وخزان باش،ارنه
ای بسا باغ وبهاران که خزان من وتوست
این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت
گفت و گویی و خیالی زجهان من و توست
نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل
هر کجا نامه ی عشق است ،نشان من وتوست
سایه!ز آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر
وه از این آتش روشن که به جان من و توست

تقدیم به تنها دوستم...